Gulum
New member
[HEADING=1]“Seni Sevmeyi Eskisi Kadar Sevmiyorum” Kimin Sözü? Bir Aşkın İçinde Kaybolan İki İnsan[/HEADING]
“Seni Sevmeyi Eskisi Kadar Sevmiyorum” Sözü Kime Ait?
Geçenlerde eski mesajlarımı karıştırırken bir cümleye rastladım. Bir zamanlar çok sevdiğim birinin bana söylediği değil, yıllar önce bir arkadaşımın sosyal medya hesabında paylaştığı bir sözdü: “Seni sevmeyi eskisi kadar sevmiyorum.”
İlk okuduğumda sıradan bir ayrılık cümlesi gibi gelmişti. İnsan bazen yorulur, uzaklaşır, duyguları değişir. Fakat bu cümlede beni asıl düşündüren şey, sevginin bitmesinden çok, insanın birini sevmekten aldığı mutluluğu kaybetmesiydi. Çünkü birini sevmekle, o sevgiyi yaşamaktan hoşlanmak aynı şey olmayabilir.
Peki, bu söz kime ait? Şiirden mi, bir romandan mı, yoksa bir şarkının sözlerinden mi geliyor?
İnternette dolaşan bu tür ifadeler çoğu zaman farklı kişilere atfediliyor. Ancak “Seni sevmeyi eskisi kadar sevmiyorum” sözünün kime ait olduğunu kesin biçimde doğrulayan güvenilir bir ilk kaynak olmadan belirli bir şairin, yazarın veya sanatçının adını vermek doğru olmaz. Sözü birine yakıştırmak kolaydır; gerçekten kimin söylediğini ortaya koymaksa kaynak gerektirir.
Ben bu cümleyi bir ayrılığın son noktası olarak değil, uzun süre konuşulamamış bir hikâyenin başlangıcı olarak düşünüyorum. Gelin, bu sözün içinde saklı olabilecek duyguları iki insanın hikâyesi üzerinden konuşalım.
Bir Zamanlar Aynı Geleceğe Bakan İki İnsan
Elif ve Murat, İstanbul'un eski semtlerinden birinde, küçük bir sahafın önünde tanışmışlardı. O gün hava yağmurluydu. Elif, dükkânın kapısının önünde ıslanmamak için bekliyor, elindeki kitabı çantasına sığdırmaya çalışıyordu. Murat ise dükkândan çıkmış, yağmurun dinmesini beklemek yerine şemsiyesini ona uzatmıştı.
“İsterseniz birlikte yürüyebiliriz,” demişti.
Elif gülümsemişti. “Şemsiyeniz ikimizi de koruyacak kadar büyük mü?”
Murat, şemsiyenin sapını biraz daha sıkı tutarak cevap vermişti:
“Bilmiyorum. Ama deneyebiliriz.”
İlk konuşmaları böyle başlamıştı. Sonraki günlerde aynı sahafın önünde karşılaşmaya, kitaplardan, filmlerden, çocukluk anılarından söz etmeye başladılar. Elif, Murat'ın bir sorun karşısında hemen çözüm üretmesini seviyordu. Murat ise Elif'in kimsenin fark etmediği ayrıntıları görmesine hayrandı.
Bir gün Murat iş yerinde yaşadığı ciddi bir sorunu anlatırken Elif onu dikkatle dinlemişti. Murat, anlatacaklarını bitirince Elif'in bir öneri sunmasını bekledi.
Elif yalnızca şunu sormuştu:
“Bütün bunların içinde seni en çok ne incitti?”
Murat bir süre sessiz kalmıştı. Sorunun cevabını bilmiyordu. Sorunun nasıl çözüleceğini düşünmüştü ama kendisini neyin yaraladığını ilk defa o anda fark etmişti.
Elif de Murat'ın farklı bir gücünü keşfetmişti. Bir gün ev sahibi, oturdukları daireyle ilgili beklenmedik bir karar açıklamıştı. Elif endişeyle ne yapacaklarını düşünürken Murat hemen kira sözleşmesini incelemiş, seçenekleri sıralamış ve görüşme için bir plan hazırlamıştı.
“Önce neye hakkımız olduğunu öğrenelim,” demişti. “Sonra karar veririz.”
Elif onun sakinliğine güvenmişti.
İlişkilerinin ilk yıllarında birbirlerini tamamladıklarını düşünüyorlardı. Ancak zaman geçtikçe birbirlerini tamamlamakla birbirlerinin yerine düşünmek arasındaki farkı gözden kaçırdılar.
Sevginin Dili Değişirken
Murat'ın iş hayatı yoğunlaşmıştı. Daha iyi bir pozisyona geçmek için uzun saatler çalışıyor, geleceklerini güvence altına almanın yollarını arıyordu. Onun gözünde sevgi, sorumluluk almak ve birlikte kurdukları hayatı sağlamlaştırmaktı.
Elif de kendi işinde ilerlemeye çalışıyordu. Üstelik annesinin sağlık sorunları nedeniyle sık sık ailesiyle ilgilenmesi gerekiyordu. Onun için sevgi, yoğun bir günün sonunda karşısındaki insanın yüzüne bakıp gerçekten nasıl olduğunu sormaktı.
Bir akşam Elif, annesinin hastanede yaşadığı zor bir günü anlattı. Murat dikkatle dinledi, ardından telefonunu açıp hastanenin randevu sistemini araştırmaya başladı.
“Şu bölümden daha erken randevu alabiliriz. İstersen yarın ararım. Bir de başka bir hastaneye bakalım.”
Elif bir süre onu izledi.
“Bunları yapman çok güzel,” dedi. “Ama şu anda annemin randevusunu konuşmak istemiyorum. Bugün çok korktum. Biraz da bunu anlatmak istiyorum.”
Murat telefonu kapattı.
“Ben de zaten yardımcı olmaya çalışıyorum.”
“Biliyorum. Ama bazen bir şeyi çözmeden önce yanımda durmana ihtiyacım var.”
Murat bu cümleyi anlamaya çalıştı. Ona göre bir sorunu fark edip çözüm üretmek, karşısındaki insanı önemsemenin en açık yoluydu. Elif'in beklentisi ise başka bir şeydi: Birlikte çözüm aramadan önce, yaşadığı duygunun görülmesi.
Burada mesele erkeklerin çözüm odaklı, kadınların ise yalnızca duygusal olması değildi. Murat çocukluğundan beri güçlü görünmenin, sorunları kendi başına çözmenin ve ailesine güvence sağlamanın değerli sayıldığı bir ortamda büyümüştü. Elif ise ailesinde insanların birbirlerini dinleyerek, uzun sohbetlerle ve gündelik ilgilerle yakınlık kurduğunu görmüştü.
İkisi de sevgiyi biliyordu. Yalnızca sevgiyi göstermeyi farklı biçimlerde öğrenmişlerdi.
Zamanla Murat, Elif'in her derdine hemen çözüm sunmanın onu bazen yalnız hissettirdiğini fark edecekti. Elif de Murat'ın sessizliğini her zaman ilgisizlik olarak yorumlamanın haksızlık olabileceğini anlayacaktı.
Ne var ki insan, sevdiği kişiyi anlamayı çoğu zaman ilişki iyiyken kolay, kırgınlıklar biriktiğinde zor bulur.
Bir İlişkinin İçinde Biriken Küçük Sessizlikler
Yıllar geçti. Aynı evde yaşamaya, ortak faturaları ödemeye, hafta sonu alışverişlerini birlikte yapmaya alıştılar. Dışarıdan bakıldığında düzenli ve sağlam bir ilişkileri vardı.
Fakat bazı akşamlar yemek masasında konuşacakları şeyler yalnızca yapılması gerekenlerden ibaret kalıyordu.
“Elektrik faturası geldi mi?”
“Yarın markete uğrayabilir misin?”
“Arabayı servise götürmemiz gerekiyor.”
“Hafta sonu annenlere gidecek miyiz?”
Bir zamanlar saatlerce konuşan iki insan, hayatın organizasyonunu kusursuzlaştırırken birbirlerinin iç dünyasına uğramayı unutmuştu.
Murat bunun farkına vardığında çözümünü de hazırlamıştı. Bir hafta sonu için küçük bir tatil planladı, Elif'in sevdiği restorandan yer ayırttı ve yıllardır erteledikleri bir tiyatro oyunu için bilet aldı.
Elif bunları görünce mutlu oldu. Ancak tatil boyunca Murat'ın zihninin yine işle meşgul olduğunu fark etti. Murat ise yaptığı bütün hazırlıklara rağmen Elif'in neden hâlâ mesafeli olduğunu anlayamıyordu.
Sonunda otelin balkonunda konuşmaya başladılar.
“Senin için güzel bir hafta sonu hazırladım,” dedi Murat. “Birlikte vakit geçirelim istedim. Ama sanki hiçbir şey yeterli olmuyor.”
Elif hemen cevap vermedi. Uzakta, Boğaz'ın üzerinde ilerleyen gemilere baktı.
“Birlikte vakit geçiriyoruz,” dedi sonunda. “Ama bazen seninle aynı yerde olduğum hâlde sana ulaşamıyorum.”
Murat'ın yüzü değişti.
“Bunu neden daha önce söylemedin?”
Elif acı bir gülümsemeyle karşılık verdi.
“Söyledim. Ama her söylediğimde başka bir plan yaptın. Benim ihtiyacım yeni bir plan değil, beni duyduğunu hissetmekti.”
Murat ilk kez, bir sorunu çözmeye çalışırken sorunun kendisini büyütmüş olabileceğini düşündü.
Elif de ilk kez, Murat'ın bütün bu çabalarının sevgisizlikten değil, sevdiği insanı kaybetme korkusundan kaynaklanabileceğini gördü.
Ancak bir şeyi anlamak, onu hemen düzeltebilmek anlamına gelmez. Bazı yaralar tek bir konuşmayla iyileşmez; çünkü o yaraları oluşturan şey çoğu zaman tek bir olay değil, tekrarlanan küçük hayal kırıklıklarıdır.
“Seni Sevmeyi Eskisi Kadar Sevmiyorum” Sözü Kime Ait?
Geçenlerde eski mesajlarımı karıştırırken bir cümleye rastladım. Bir zamanlar çok sevdiğim birinin bana söylediği değil, yıllar önce bir arkadaşımın sosyal medya hesabında paylaştığı bir sözdü: “Seni sevmeyi eskisi kadar sevmiyorum.”
İlk okuduğumda sıradan bir ayrılık cümlesi gibi gelmişti. İnsan bazen yorulur, uzaklaşır, duyguları değişir. Fakat bu cümlede beni asıl düşündüren şey, sevginin bitmesinden çok, insanın birini sevmekten aldığı mutluluğu kaybetmesiydi. Çünkü birini sevmekle, o sevgiyi yaşamaktan hoşlanmak aynı şey olmayabilir.
Peki, bu söz kime ait? Şiirden mi, bir romandan mı, yoksa bir şarkının sözlerinden mi geliyor?
İnternette dolaşan bu tür ifadeler çoğu zaman farklı kişilere atfediliyor. Ancak “Seni sevmeyi eskisi kadar sevmiyorum” sözünün kime ait olduğunu kesin biçimde doğrulayan güvenilir bir ilk kaynak olmadan belirli bir şairin, yazarın veya sanatçının adını vermek doğru olmaz. Sözü birine yakıştırmak kolaydır; gerçekten kimin söylediğini ortaya koymaksa kaynak gerektirir.
Ben bu cümleyi bir ayrılığın son noktası olarak değil, uzun süre konuşulamamış bir hikâyenin başlangıcı olarak düşünüyorum. Gelin, bu sözün içinde saklı olabilecek duyguları iki insanın hikâyesi üzerinden konuşalım.
Bir Zamanlar Aynı Geleceğe Bakan İki İnsan
Elif ve Murat, İstanbul'un eski semtlerinden birinde, küçük bir sahafın önünde tanışmışlardı. O gün hava yağmurluydu. Elif, dükkânın kapısının önünde ıslanmamak için bekliyor, elindeki kitabı çantasına sığdırmaya çalışıyordu. Murat ise dükkândan çıkmış, yağmurun dinmesini beklemek yerine şemsiyesini ona uzatmıştı.
“İsterseniz birlikte yürüyebiliriz,” demişti.
Elif gülümsemişti. “Şemsiyeniz ikimizi de koruyacak kadar büyük mü?”
Murat, şemsiyenin sapını biraz daha sıkı tutarak cevap vermişti:
“Bilmiyorum. Ama deneyebiliriz.”
İlk konuşmaları böyle başlamıştı. Sonraki günlerde aynı sahafın önünde karşılaşmaya, kitaplardan, filmlerden, çocukluk anılarından söz etmeye başladılar. Elif, Murat'ın bir sorun karşısında hemen çözüm üretmesini seviyordu. Murat ise Elif'in kimsenin fark etmediği ayrıntıları görmesine hayrandı.
Bir gün Murat iş yerinde yaşadığı ciddi bir sorunu anlatırken Elif onu dikkatle dinlemişti. Murat, anlatacaklarını bitirince Elif'in bir öneri sunmasını bekledi.
Elif yalnızca şunu sormuştu:
“Bütün bunların içinde seni en çok ne incitti?”
Murat bir süre sessiz kalmıştı. Sorunun cevabını bilmiyordu. Sorunun nasıl çözüleceğini düşünmüştü ama kendisini neyin yaraladığını ilk defa o anda fark etmişti.
Elif de Murat'ın farklı bir gücünü keşfetmişti. Bir gün ev sahibi, oturdukları daireyle ilgili beklenmedik bir karar açıklamıştı. Elif endişeyle ne yapacaklarını düşünürken Murat hemen kira sözleşmesini incelemiş, seçenekleri sıralamış ve görüşme için bir plan hazırlamıştı.
“Önce neye hakkımız olduğunu öğrenelim,” demişti. “Sonra karar veririz.”
Elif onun sakinliğine güvenmişti.
İlişkilerinin ilk yıllarında birbirlerini tamamladıklarını düşünüyorlardı. Ancak zaman geçtikçe birbirlerini tamamlamakla birbirlerinin yerine düşünmek arasındaki farkı gözden kaçırdılar.
Sevginin Dili Değişirken
Murat'ın iş hayatı yoğunlaşmıştı. Daha iyi bir pozisyona geçmek için uzun saatler çalışıyor, geleceklerini güvence altına almanın yollarını arıyordu. Onun gözünde sevgi, sorumluluk almak ve birlikte kurdukları hayatı sağlamlaştırmaktı.
Elif de kendi işinde ilerlemeye çalışıyordu. Üstelik annesinin sağlık sorunları nedeniyle sık sık ailesiyle ilgilenmesi gerekiyordu. Onun için sevgi, yoğun bir günün sonunda karşısındaki insanın yüzüne bakıp gerçekten nasıl olduğunu sormaktı.
Bir akşam Elif, annesinin hastanede yaşadığı zor bir günü anlattı. Murat dikkatle dinledi, ardından telefonunu açıp hastanenin randevu sistemini araştırmaya başladı.
“Şu bölümden daha erken randevu alabiliriz. İstersen yarın ararım. Bir de başka bir hastaneye bakalım.”
Elif bir süre onu izledi.
“Bunları yapman çok güzel,” dedi. “Ama şu anda annemin randevusunu konuşmak istemiyorum. Bugün çok korktum. Biraz da bunu anlatmak istiyorum.”
Murat telefonu kapattı.
“Ben de zaten yardımcı olmaya çalışıyorum.”
“Biliyorum. Ama bazen bir şeyi çözmeden önce yanımda durmana ihtiyacım var.”
Murat bu cümleyi anlamaya çalıştı. Ona göre bir sorunu fark edip çözüm üretmek, karşısındaki insanı önemsemenin en açık yoluydu. Elif'in beklentisi ise başka bir şeydi: Birlikte çözüm aramadan önce, yaşadığı duygunun görülmesi.
Burada mesele erkeklerin çözüm odaklı, kadınların ise yalnızca duygusal olması değildi. Murat çocukluğundan beri güçlü görünmenin, sorunları kendi başına çözmenin ve ailesine güvence sağlamanın değerli sayıldığı bir ortamda büyümüştü. Elif ise ailesinde insanların birbirlerini dinleyerek, uzun sohbetlerle ve gündelik ilgilerle yakınlık kurduğunu görmüştü.
İkisi de sevgiyi biliyordu. Yalnızca sevgiyi göstermeyi farklı biçimlerde öğrenmişlerdi.
Zamanla Murat, Elif'in her derdine hemen çözüm sunmanın onu bazen yalnız hissettirdiğini fark edecekti. Elif de Murat'ın sessizliğini her zaman ilgisizlik olarak yorumlamanın haksızlık olabileceğini anlayacaktı.
Ne var ki insan, sevdiği kişiyi anlamayı çoğu zaman ilişki iyiyken kolay, kırgınlıklar biriktiğinde zor bulur.
Bir İlişkinin İçinde Biriken Küçük Sessizlikler
Yıllar geçti. Aynı evde yaşamaya, ortak faturaları ödemeye, hafta sonu alışverişlerini birlikte yapmaya alıştılar. Dışarıdan bakıldığında düzenli ve sağlam bir ilişkileri vardı.
Fakat bazı akşamlar yemek masasında konuşacakları şeyler yalnızca yapılması gerekenlerden ibaret kalıyordu.
“Elektrik faturası geldi mi?”
“Yarın markete uğrayabilir misin?”
“Arabayı servise götürmemiz gerekiyor.”
“Hafta sonu annenlere gidecek miyiz?”
Bir zamanlar saatlerce konuşan iki insan, hayatın organizasyonunu kusursuzlaştırırken birbirlerinin iç dünyasına uğramayı unutmuştu.
Murat bunun farkına vardığında çözümünü de hazırlamıştı. Bir hafta sonu için küçük bir tatil planladı, Elif'in sevdiği restorandan yer ayırttı ve yıllardır erteledikleri bir tiyatro oyunu için bilet aldı.
Elif bunları görünce mutlu oldu. Ancak tatil boyunca Murat'ın zihninin yine işle meşgul olduğunu fark etti. Murat ise yaptığı bütün hazırlıklara rağmen Elif'in neden hâlâ mesafeli olduğunu anlayamıyordu.
Sonunda otelin balkonunda konuşmaya başladılar.
“Senin için güzel bir hafta sonu hazırladım,” dedi Murat. “Birlikte vakit geçirelim istedim. Ama sanki hiçbir şey yeterli olmuyor.”
Elif hemen cevap vermedi. Uzakta, Boğaz'ın üzerinde ilerleyen gemilere baktı.
“Birlikte vakit geçiriyoruz,” dedi sonunda. “Ama bazen seninle aynı yerde olduğum hâlde sana ulaşamıyorum.”
Murat'ın yüzü değişti.
“Bunu neden daha önce söylemedin?”
Elif acı bir gülümsemeyle karşılık verdi.
“Söyledim. Ama her söylediğimde başka bir plan yaptın. Benim ihtiyacım yeni bir plan değil, beni duyduğunu hissetmekti.”
Murat ilk kez, bir sorunu çözmeye çalışırken sorunun kendisini büyütmüş olabileceğini düşündü.
Elif de ilk kez, Murat'ın bütün bu çabalarının sevgisizlikten değil, sevdiği insanı kaybetme korkusundan kaynaklanabileceğini gördü.
Ancak bir şeyi anlamak, onu hemen düzeltebilmek anlamına gelmez. Bazı yaralar tek bir konuşmayla iyileşmez; çünkü o yaraları oluşturan şey çoğu zaman tek bir olay değil, tekrarlanan küçük hayal kırıklıklarıdır.